Training met een zure nasmaak…

Met een dubbele laag kleding aan en een jasje over m’n wielren shirt, stond ik afgelopen zaterdag ochtend weer klaar om de raderen te laten draaien. Al de training van afgelopen weken moest eraan bij dragen mijn knie te testen.

Pijn tijdens m’n laatste 11stedentocht
Het was tijdens de eerste 100 kilometer van de Elfstedentocht in Friesland, waar ik behoorlijk last kreeg van mijn knie. In het plaatsje Ijlst, mooi gesitueerd langs de route, heb ik mijn mindset om moeten gooien van ‘lekker fietsen en genieten’ naar ‘in 1 keer naar het eind, om zo snel mogelijk van de pijn af te zijn’. De zure nasmaak die ik daarvan had over gehouden, heeft me een lange tijd van de fiets gehouden.

Tijd voor testen
Er zijn van die dingen die je graag nog eens wil doen nu het nog allemaal kan, de Elfstedentocht rijden samen met ons pap is 1 van die dingen. Dus het was zaterdag tijd om te testen of ik ook verder dan 25 km kan fietsen, zonder daar last van te krijgen.

Richting de Maas en weer terug, had ik een mooie route van ~60 kilometer uitgezet. Ideaal om eens te kijken wat mijn knie hiermee kan. Het is een vrij vlakke route en wordt het landschap afgewisseld tussen bebost, dorps en open weilanden.

Na ongeveer 33 km – ter hoogte van Wanroij – heb ik voor het eerst weer die pijn beginselen weer gevoeld in mijn knie. Zoals dat toen ook voelde, maar nog maar een pril begin stadium. Met een naar rechtsuitzwaaiende beweging heb ik mijn rechtervoet uit het Look-pedaal gehaald en mijn been even ‘uitgeschud’. Hiermee leek de pijn weer even weg te zakken en heb ik mijn route verder vervolgd.

Tegen de tijd dat de route mij richting Boekel nam, begon de pijn toch weer op te spelen. Deze maal wat minder makkelijk af te schudden, waarmee ik toch wat pessimistischer begon te worden. Helaas had ik de wind op kop toen mijn route verder vervolgde richting de afslag naar Odiliapeel, dit stuk zal ik maar bestempelen als ‘zo voelde de pijn toen ook’.

Gelukkig was het maar een paar kilometer tegen de wind in buffelen, waarna ik de afslag richting O’peel weer wat meer beschut reed en de wind wat meer van opzij kwam. Het iets vlakker houden van mijn rechtervoet bleek te helpen tegen de pijn, waardoor ik het laatste stuk al mijn aandacht heb gelegd op de stand van mijn rechtervoet.

Aftermath
Het klikken van mijn schoenen uit de look pedalen, kwam als een welkome verademing toen ik weer thuis voor de deur stond. Een zeer voldaan gevoel van een goede training, maar een vervelende nasmaak aan mijn zeurende knie pijn. De pijn uit zich niet in mn gewricht, maar juist in de de spieren of juist de aanhechting daarvan. Door de stand van mijn voet goed in gedachten te houden, zal ik mijn volgende rit weer wat korter maken. Waarmee ik hoop de oorzaak van mijn pijn te kunnen doorgronden en eventueel aan te kunnen pakken.

Later in de avond, heeft de zeurende pijn zich toch gewonnen gegeven en zondag was er niets meer te merken van deze rare doch zeer irritante spelbreker.

Ewout

Neef,

interessant stuk om te lezen. Zonde, dat wel..! Ik had je er graag bij gehad! Ik hoop dat je in ieder geval volle bak geniet van de sporten die wel kunnen.
Tot snel,

Ewout

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*